Strefa-kobiety.pl Nic, co kobiece, nie jest mi obce.

Zwycięstwa i porażki towarzyszą nam rzecz jasna w każdej dziedzinie życia, od zrzucania zbędnych kilogramów zaczynając, na podbojach płci przeciwnej kończąc. W przypadku koloryzacji włosów rzecz jasna nie jest inaczej. Jak to ktoś powiedział: doświadczenie życiowe to szkoła, w której lekcje drogo kosztują. No, poszukiwanie szamponu-ideału wychlatało mnie po portfelu, oj tak. I co z tego wyszło?

Szaponetki Palette.

.

Jeśli ktoś jeszcze ich nie stosował, niech sobie daruje. Szamponetka jest koloryzacją o najmniejszym stopniu trwałości i pożądany odcień powinien się utrzymać na włosach do sześciu myć. Czy tyle siedzi, nie umiem stwierdzić. Najpierw spora jego część zostaje na ręczniku, a po spłukaniu nadmiaru reszty na włosach po prostu nie widać. Wypróbowałam wszystkie ciemne odcienie do czerni włącznie i jedynie czerń jako tako się zaznaczyła. Szkoda pieniędzy. Już lepiej zainwestować w „normalny” szampon koloryzujący, choć i tym razem Schwarzkopf zgotował nam niemiłą niespodziankę.

.

W przypadku szamponu koloryzującego Palette kolor widać. To pewne. Do 24 myć – wbrew temu, co zapewnia producent – to on na pewno na włosach nie siedzi. Spiera się znacznie szybciej. Tym szybciej, im więcej zawiera barwnika z gatunku czerwieni. No, ale jakiś tam efekt jest. Niestety strasznie barwi skórę głowy, co jest niezmiernie irytujące w przypadku zastosowania np. granatowej czerni (granatowa to ona jedynie z nazwy jest). Szampon niestety też coś takiego robi z włosami, że niezwykle ciężko je rozczesać. Krótkie to jeszcze pikuś, ale ja sięgałam po ten produkt, kiedy nosiłam długie włosy, na których miałam zresztą zrobioną trwałą ondulację. To był horror. Albo nie rozczeszesz, ale wtedy kolor nierównomiernie ci się nałoży, albo rozczeszesz i wyciągniesz na szczotce połowę posiadanego owłosienia.

Jakiś czas potem sięgnęłam po rodzimą produkcję w postaci szamponu koloryzującego Venita.

.

Sporo ciekawie nazwanych odcieni (czerwony muscat, czarna jagoda) i przystępna cena. Na tym jednak lista zalet się kończy. Schodzi szybko, włosy ciężko rozczesać – powtórka z rozrywki w stylu Palette.
Jak tak się dobrze zastanowię, to znalazłam właściwie tylko dwa szampony koloryzujące, które jakoś spełniły moje oczekiwania. „Jakoś” nie oznacza oczywiście w stu procentach, ale i tak na tle całej reszty wypadają znacznie lepiej.

Po pierwsze szampon Joanna.

.

Piękny kolor, który tak niesamowicie szybko się nie spiera, przystępna cena, włosy nadają się, by wyjść do ludzi. Wady?

Po pierwsze niezwykle ciężko go dostać. W drogeriach prawie go nie widuję, a jeśli już jest, to jakieś skromne resztki asortymentu i to nie w tych kolorach, które by mnie interesowały.
Po drugie strasznie śmierdzi. Jedzie jak klasyczna farba, coś strasznego. Jeśli jednak machniemy na to ręką, przymkniemy oko lub coś w tym stylu, efekt powinien wynagrodzić mankamenty.

Najlepszym szamponem koloryzującym, jaki do tej pory stosowałam, jest Casting L’Oreal.

.

Kolor wychodzi śliczny i trwały (jak na szampon oczywiście), specyfik nie śmierdzi, a aplikacja za sprawą specjalnego ustrojstwa jest bardzo prosta i gwarantuje minimum zabrudzeń. Byłby to ideał, bo w gruncie rzeczy jest Casting, potem długo, długo nic i potem dopiero cała konkurencja, gdyby – znów – nie kilka „ale”.
Po pierwsze Casting jest cholernie drogi. 27 zł za opakowanie to naprawdę sporo. Jeśli ktoś, jak ja, myje głowę codziennie, to właściwie co miesiąc musi tyle przeznaczyć na koloryzację. To tak jakby mieć dodatkową komórkę w abonamencie.

Po drugie pomysłowy aplikator świetnie sprawdza się przy włosach długich, ale przy włosach krótkich sprawia, że wiele substancji się marnuje. W przypadku produktów z tubką i emulsją w saszetkach, można zużyć jedną emulsję i połowę tubki, a resztę bez problemu przeznaczyć na zaś. Oszczędność. Tutaj obie substancje są mieszane po złożeniu aplikatora i część niewykorzystaną trzeba po prostu wyrzucić, bo wymieszanych chemikaliów przetrzymywać nie wolno. To tak, jakbym połowę z tych 27 zł od razu wyrzuciła.
Czyli tak to wygląda. Czekam na swój ideał jak bajkowa księżniczka na księcia. Bywa, że książe okazuje się ogrem. Znamy to, znamy. Rzeczywistość gotuje nam czasami zaskakujące rozwiązania.